در خطبهء 227 مىفرمايد : مُستَشهِدٌ بِحُدوثِ الأَشياءِ عَلى أَزَلِيَّتِه ، وَ بِما وَسَمَها بِه مِنَ العَجزِ عَلى قُدرَتِه . استشهاد مىكنم به حدوث و پيدايش اشياء بر ازليّت او [ و اينكه مسبوق به عدم نيست ] ، و به داغ و نشانهء عجزى كه بر اشياء زده است به قدرت و توانايى او . و در ادامهء همين خطبه مىفرمايد : وَ لَو فَكَّروا في عَظيمِ القُدرَةِ وَ جَسيمِ النِّعمَةِ لَرَجَعوا إِلَى الطَّريقِ وَ خافوا عَذابَ الحَريقِ . اگر در عظمت توانايى و بزرگى نعمت خدا بينديشند ، هرآينه به راه بازگردند و از عذاب خدا بترسند . از آنجا كه بيش از اين نياز به استشهاد نداريم ، مشتاقان را به مطالعهء خطبه‌هاى طولانى امام عليه السلام در الهيّات كه بيشتر آنها راجع به صفت قدرت و عظمت آن ، و افعال الهى از احداث و ايجاد و انشاء و ابداع و اعطا و احيا و اماته و خلق و رزق مىباشد ، ارجاع مىدهيم .